m.ilbeigi@yahoo.fr       

                                                                                                                              

                       

و تا چشم گشودم اورا يافتم  *

تا چشم باز کردم اورا ديدم که با دو چشم ِ زل زده اش مرا مي پائيد و تا به امروز به اين " پائيدن " ادامه داده است و معلوم نيست براي چه يا که و يا تا به که ؟  براي ِ چه ؟ تاحدي مشخص است ، اما براي کي ؟ ، حرف دارست -  آخر آنها ديگر نيستند و اينها هم که هميشگي نيستند !

لعنتي گوشهاي ِ درازي هم دارد و اصلا شرم و حيايش نيست و باک از اين ندارد که ديگران متوجهء حضورش شوند . نمي دانم دستگاه ِ صوتي دارد يانه . بهرحال هرگز قلم و کاغذ بدستش نديدم - شايدهم اصلا سواد ِ خواندن و نوشتن را ندارد . تمام اين فرضيات اصلا بي اهميت اند . آنچه که مرا کلافه مي کند آن دوچشمان ِ ورپريده و زُل زده اند که دارند کم کم جانم را مي گيرند !

آنچه که جانم را مي گيرد همين دوچشم است ، والا اينکه آنها مي توانند گزارشگر ِ کوچکترين جزئيات ِ زندگيم باشند برايم کاملا علي السويه است .

در رختخوابم وول مبخورم ؛ طاقباز ، دمرو ، چشم بسته ، چشم باز ، متکا روي ِ سر ، سر در بالش و ... تنها چيزي که مي بينم اين دوچشم ِ زُل زده اند - زهرآگين و جستجوگر و وحشت پراکن !

گاه - بندرت - ، به جاي ِ اين گاوچشمان ، سايهء شانرا مي بينم  - مخوف تر و نفس گير تر و نفوذگرتر ! و سايه ام در سايهءشان گم ميشود وخودم درزير ِ بار نگاهشان .

اين لعنتي ها آنچنان وقيح اند که اصلا مراعات ِ ظاهر را نمي کنند و دراکثر ِ موارد ، ديگران آنهارا پيش از اينکه مرا ببينند ، آنها را مي بينند . مرا از کار و بار و زندگي و تفريح و عزا انداخته اند :

شغلم شده است کارهاي ِ نيمروزي يا حداکثر يکروزي ! تاچشم ِ کارفرمايانم و يا همکارانم به اين دو کوفتي مي افتد با اين بهانه که ما زن وبچه داريم ... ، مرا مرخص مي کنند ؛

فک و فاميل که عذرم را از مدتها پيش خواسته اند ومدتهاست که از حضور ِ اين دو انگل ِ جانم باخبرند ؛

اصلا نمي دانم عروسي يعني چه ! مي گويند : آقاجان به عروسي ما نيا که " همراهانت " آنرا به عزا تبديل خواهند کرد ! بااين حساب معلوم است که خودم هم " شادوماد " نشدم ؛

به دو علت هم به عزا نمي توانم بروم : اول آنکه صاحبان ِ عزا حضورم را قدعن کرده اند و دوم اينکه مي ترسم که مرا متهم کنند که با چرخاندن ِ اين " دو عزرائيل " با خودم ، آنهارا صاحب عزا کرده ام ؛

وفتي پدرم رفت ؛ وقتي مادرم رفت ؛ وقتي برادرم رفت ، هرکدامشان سوگندم دادند که درمراسم ِ تشييع و تدفين ِ شان شرکت نکنم و هرگز پايم را به قبرستان نگذارم و برسر ِ خاکشان نروم . با اين توضيح : تو يه عمره که از دست ِ اينا داري ميکشي ، ديگه تحمل ِ اينو نداريم که زير ِ خاک هم تن ِ لشه اين دوتارا کنار ِ تو ببينيم ! ؛

مامور ِ شکنجه تا مرا ديد فرياد برآورد که کجاشو شکنجه کنم ؟ ديگه جائي نمونده ! وبعد باديدن ِ اين دو هميشه زُل زده ، تعظيم ِ غرائي کرد و اضافه نمود : نوکر ِ آقايان ! واقعاکه دست مريزاد ! آنچه که شماها کرده ايد ، شاهکار ست و ما انگشت ِ کوچک ِ شماهم نمي شويم !

( بخشي از  داستان ِ بلندي با همين نام )

* وامي از فريدون ايل بيگي ، از شعر ِ مرثيه اي از يراي هيچ ( " آخرين همسفر " ، منتخب ِ اشعار ، تهران ، 1344 ) .