m.ilbeigi@yahoo.fr       

                                

                       

فلسطين ، اي گسترده ترين سرزمينِ بي خاك ! *

 

تو نداري خاك

من ندارم ايمان .


گفتند : " باتو اند ! "

چه ات كرده اند ؟

- به جز نيش ؛ هيج ! :

ماتنهايانيم

تو با خودت خلقت ؛

ومن باخودم .


هيچ كس نخاريد تن ِ تو

هيچ كس نخارد تن ِ من

تنهائي ام  و ... تابه ابد ؟


برتو آن مي رود

كه برما مي رود :

- ازساليانِ دور

ماتنهايانيم .

 

روزي از خاك برخواهي خواست

برخيزو اما

همچون خاك داران امروزيت

- كه زماني خود بي خاك بودند- ،

قساوت را روا مدار .


تويِ بي خاك !

خاکت را نامی دادي تابه ابد :

- فلسطين !

8 فروردين1381


* درسالِ 1355 ، " كنفدراسيونِ جهانيِ دانشجويان و محصلينٍ ايراني " مجموعهُ شعاري از من ( با نامِ مستعارِ عبدالصمد قندچي) باعنوانِ فلسطين ، اي گسترده ترين سرزمينِ بي خاك ! ( كه نامِ يكي از شعار ها هم بود ) را " بازتكثير " كرد .

و اما چرا به جايِ مجموعهُ شعر ، مجموعهُ شعار را بكار بردم ؟ همانطور كه در پيش درآمدِ آن مجموعه آورده بودم : از ديدگاهِ من ، شعر و شاعر در زمان مي مانند و شعار لحظه اي ست و به محض از بين رفتنِ علتِ وجوديِ موضوع اش ، خود نيز از بين ميرود ؛ شعار پرگوست و دربسياري از موارد ، تمامِ آنرا ميتوان در يك مصرع يا يك بيت ِ شعرِ خوب خلاصه كرد ! شعار اگرچه احساساتي ست واز قلب برمي آيد ، با سر هم به نوعي رابطه دارد و از همينرو در سرلوحهُ پيش درآمد ِآن مجموعه آورده بودم : سري برتن / شعاري بر زبان :/ كدامين را از دست خواهم داد ؟ ( وامروز بعداز گذشتِ بيش از
26 سال ، سر را بهر حال برتن دارم وشعار راهم گرچه نه به سانِ آنروزها ! و شعارگويانِ نازنيني چون گلسرخي ها و سلطانپور ها ، مرضيه احمدی اسکوئی ** ها و ... سرباختند و تعدادي ديگر ، امروزه روز در برونِ مرزها ...

اين مجموعه رابا بقيهُ كتابها و نشريات و اسنادم ، بعداز جرياناتِ 22 بهمن 57 باخود به ايران بردم وناگفته پيداست كه شيفته گانِ امام تمامي آنها را بعد از سركشي به خانهُ دوستي ، باخود بردند وازهمينرو نمي دانم در آن شعارِ " فلسطين ... " چه اورده بودم .

** برای ِ آشنائی با نمونه هائی از شعارهای ِ او به عصر عمل ِ شمارهء 4 ، تابستان ِ 54 ؟ ، صفحات ِ123ـ105و به " اشعار ِ دشنه گون "