m.ilbeigi@yahoo.fr       

                                

           

پر سو باد چشمانم !


بهار را بينم
- وقتي که باران از سقف اتاق
بر صورتم مي چکدو
هيچ گلي غنچه نمي کند ؟

خورشيد را بينم
وقتي که در يک ونيم در يک و نيم درحبسم و
بجز سياهي ِ " حبس سفيد " نمي بينم ؟

خوبان رابينم
وقتي که بدان
عزيزانم را به مسلخ مي برند و
هزاره ها شادماني مي کنند ؟

خوبان را بينم
وقتي که ديروز از بدترين بدان بودندو
امروز مارا واميدارند که بگوئيم " که خوبندوخوبندوخوب " ؟!

دور ناخوشايند در خود گشتن و
از اين پيش خوانده ها را دوباره خواندن ؟!

کور باد چشمان نا سويم
تا
نبينم پيشينيان و امروزيان را
- هرگز !

پرسوباد چشمان ناسويم
تا
بينم جهاني که پر...که پر...که پر
- از همه چيز .

18 بهمن 81