در من اگر آرزوئی بود ...
در من اگر هزار آرزوئی مانده بود
دگرم هيچ نمانده است آرزوئی!
بی جهت ماندم به انتظار :
به انتظارِ کسی که خانه ام بيايد ؛
زنگی بزند؛
بپرسد حالم را؛
و بداند که آيا زنده ام يا مرده ام؛
*
بی جهت به انتظار بودم :
اينرا خودم خواستم؛
که کس به خانه ام نيايد؛
زنگی نزند؛
و نداند که زنده ام يا مرده؟
*
چه گلايه از ديگران ؟ :
چنين خواستم و چنين شد:
در دهکوره ای بدور از دنيا
که زادگاهم هست و نه خانه ام :
نه کسی را می بينم
و نه به سراغِ کسی می روم :
ـ خودخواسته را چه گلايه از ديگران ؟!
10 خرداد 1305 / 31 مه 2006